توی استودیو نشسته بودیم و در مورد کارا صحبت می کردیم. یکی از بچه ها گفت امروز خیلی اتفاقی موقع سرچ کردن یه مطلبی خونده که شدیدن به دلش نشسته و تکونش داده. چند خطی رو یادش بود : "...اعتراف می‌کنم که من هنوز نمی‌توانم با خودم و فقط خودم تنها باشم و شاد باشم و لذت ببرم. چیزی باید باشد، جان‌دار یا بی‌جان که من بتوانم خودم را، یا دقیق‌تر این خلاء درون را تحمل کنم...".