قرار بر اینه که هرسال دانشگاههای دنیا هر کدوم دو سه تا دانشجوی سال آخرو تو چندتا رشته انتخاب می کنن، بعد واسه هر رشته تو کشورای مختلف یه سری پروژه در نظر گرفته میشه و اینا فرستاده می شن اونجا برای دورۀ کارآموزیشون. تقریبا همۀ کشورای دنیا هستن و جالبه که ایرانم همچین برنامه ای رو داره و جزو شرکت کننده هاس. باری؛ از دانشگاه ما دو نفر قرار شد برن، یکیشم شد من! دورهه 2 ماه طول می کشه و زبان هم انگلیسی تعیین شده. مکان : استانبول، اون یکی هم آلمان. حالا 1 ماه مونده به رفتن. هرچی دارم نزدیک تر میشم این دل دله هی بیشتر میشه! باره اولمه، اصن نمی دونم قراره با چه فضایی مواجه بشم. یه سری آدمایی  که برای باره اوله دارم می بینمشون و اینکه باید با یه زبون دیگه باهاشون ارتباط برقرار کنم! از یه طرفم هی می ترسم جلو اینا که 100% باید آدمای با تجربه و حرفه ای باشن یه وقت سوتی ای چیزی بدم، نمی دونم بچه های دیگه که اونجان از چه کشورایی هستن، چقد تجربه دارن، چه تریپی دارن میان و ...! اصن شاید دارم بی خودی هی شلوغش می کنم! خب حالا که نوشتمش یه جور دیگه شد حسم! زیادم نمی تونه بد با شه ها! اصن شاید خیلیم خوب باشه و کلی هم حال بده :دی !!!

به این می گن نوشتار درمانی فک کنم! جدن چیزه جالبیه ها، رو من جواب داد انگار! پس این پست رو زیاد جدی نگیرید، فقط می ذارمش اینجا واسه دل خودم که گاه گاهی بخونم استرسم کم شه! نقطه، تمام، نفس.

پ.ن: ما رو خواستن که یه صحبتی باهامون بکنن، آخرش یارو برگشت گفت "ایشالا که می رید و بر می گردید و قدر ایران عزیزمون رو بیشتر میدونید!" – راست میگفت شاید.

خودش بود! عالی بود. عالی. نمی دونم اینجا رو می خونی یا نه، ولی عالی بود به توان بینهایت. و ارزشمند.

دوباره بارون گرفت، دوباره اشکای من...!