داشتم یه مقایسه در مورد سرویس های وبلاگ نویسی می خوندم. مهمترین ویژگی که این وسط نظرم رو جلب کرد امکان تهیه بک آپ (همون نسخۀ پشتیبان خودمون!) از آرشیو وبلاگ بود و این که می شد برای مثال وبلاگی را که تو بلاگ اسپات یا مووبل تایپ داری خیلی راحت منتقل کنی روی وردپرس. اما طبق معمول سرویسهای داخلی فاقد همچین امکاناتی هستن. هرچی گشتم همچین امکانی رو توی بلاگفا ندیدم. پس با این حساب این سوال پیش می آد که وبلاگنویسهایی که آرشیو چندینو چند سالشون توی بلاگفاست و پستهای خیلی خوبی هم دارن اگه یه روز بخوان مطالبشون رو به جای دیگه منتقل کنن یا یه نسخه (با حفظ ترتیب نوشته ها البته - جدای از فایلهای ورد که از مطالب داریم) برای خودشون داشته باشن تکلیف چیه؟! چه بلایی سر کامنتهاشون میاد؟!

خب، با تمام اینها که گفتم این فکر به ذهنم خطور می کنه که شاید بهتر باشه تا تعداد پستهام بالاتر نرفته و اون چند نفری که احتمالاً اینجا رو می خونن به این آدرس عادت نکردن مطالب رو منتقل کنم به یه سرویس با امکانات بیشتر و البته مطمئن تر. هنوز تصمیم نهایی رو نگرفتم البته، چون عنوان spasm فقط روی بلاگفا آزاد بود!

پ.ن : از دوستانی که اینجا رو می خونن اگر کسی راه حلی سراغ داره ممنون می شم من رو هم در جریان بذارید :)

داغ بود. زیر دستهام می رقصید. با هر لمس پیچ و تاب می خورد. واقعاً می رقصید انگار!

رام نمی شد! دستهاشو گرفتم. مثل یه صلیب سوزان، زیر تن من... تقلا می کرد. خیره شدیم...

آخرش پرسید: خوب بودم؟

کاش نمی پرسیدی. خراب شد.

وحشی تر بودم.

 

شاید این پست کمی درهم و آشفته باشه. در لحظه می نویسم. همین لحظه، 11:49 دقیقۀ شب، یکشنبه، 12 خرداد 87.

من گریزونم از روزمرگی. داره اتفاقاتی میفته. جنس حسهام تازگیا برام روشن نیست. فقط حس می کنم جریاناتی داره توی زندگیم به گردش در میاد. حالت گنگیه. همه چی تو یه سکوت نامفهوم ولی کاملاً پر رمز فرو رفته.

دارم می نویسم ولی حس می کنم هر بار باز کلمه هام کلیشه وار به گند کشیده می شن! اصلاً اون چیزی رو نمی رسونن که حس می کنم! نه.

الان از پای کامپیوتر بلند شدم رفتم در اتاقم رو بستم. حالا بیشتر با خودمم، در که بازه فکرم پرت می شه این ور اونور!

ضد و نقیض شدم. انقدر این ضدو نقیض بودن حسها تازگیا زیاد شده که کاملا پذیرفتمش. هر بار حسی به سراغم میاد انگار برعکس همون حس هم همون لحظه یه گوشۀ ذهنم روشن می شه و اعلام میکنه که کاملاً محتمله که لحظه ای بعد، روزی دیگه، سالی دیگه حالتی متناقض داشته باشم، پس بهتره خودم رو با حسهام اشتباه نگیرم.

و عجیب تر اینجاست که همین لحظه که پاراگراف بالا رو نوشتم عمیقاً حس کردم به حرفی که زدم به هیچ وجه اعتقاد ندارم! کاملاً هم برعکس! فکر میکنم در هر لحظه من همونی هستم که حس می کنم و با حسم تعریف می شم!

مطمئنم کسی اون بیرون منتظرمه. همون که منم منتظرشم. نمی شناسمش. وحشی شدم!

نقطه، تمام، نفس. پایان هذیانهای امشب!

بداهه میگم، بی فکر، هرچه آمد، آمد:

چه طعمی دارد زندگی در رکود، بی حادثه، امن، در رخوت؟
چه زنده بودنیست اگر پی یک لحظه نگاه، که دلت را لرزاند، نروی کوچه به کوچه، راه را گم نکنی؟

قفل شدم. تمام.

 

 

زمزمه کن سکوت را
ترانه های دل بگو

نام مرا زمن بگیر
غریبه کن مرا به خویش
مرا به ناکجا ببر

به قعر نیستها، به دور
به دور...

پ.ن: کم کم بعضی دستنوشته هامو دارم میارم به خونۀ جدیدشون: اسپاسم. وقته اسباب کشیه!
بازم پ.ن: نمی دونم چرا تو فایرفاکس درست دیده نمی شم! تو اینترنت اکسپلورر که همه چی درست به نظر می رسه.

خب... 24 سال گذشت! به همین راحتی، به همین... خوشمزگی؟! نمی دونم!

امشب 24 ساله شدم. چرا دیگه تو روزای تولدم هیچ حس خاصی ندارم؟ فقط یه حسه غریب دلتنگیه، یه یادآوری که هی، حواست هست؟! فهمیدی از این خرداد تا خرداد قبلی چجوری گذشت؟ سرمو می خارونم و باز بیشتر یادم می افته که ...Yesterday When I Was Young

چه حس جالبیه که کسی یادش نبود امشب شب تولدمه! اصلاً هم بدم نیومد! یه جوره خاصی بود، خیلی واقعی تر از اینکه یه عده خیلی مصنوعی هی چپ و راست به آدم تبریک بگن!

حالا خودم هستم و خودم. هی پسر، تولدت مبارک. حواست که هست...؟!

پ.ن: منوی روز : Shadow On The Sun چقدر مناسب حال این روزهام بود!

توی استودیو نشسته بودیم و در مورد کارا صحبت می کردیم. یکی از بچه ها گفت امروز خیلی اتفاقی موقع سرچ کردن یه مطلبی خونده که شدیدن به دلش نشسته و تکونش داده. چند خطی رو یادش بود : "...اعتراف می‌کنم که من هنوز نمی‌توانم با خودم و فقط خودم تنها باشم و شاد باشم و لذت ببرم. چیزی باید باشد، جان‌دار یا بی‌جان که من بتوانم خودم را، یا دقیق‌تر این خلاء درون را تحمل کنم...".

داشتیم قدم می زدیم... گفت به درختا نگاه کن. ولی جوری نگاه کن که انگار همچین چیزی رو برای اولین باره که می بینی! حتی اسمش رو درخت نذار. بذار همینی که هست باشه. همین موجودی که الان جلوت ایستاده. این سنگ فرشها، پرنده ها، هر چیزی که می بینی. همه بدون اسم، بدون تعریف، بدون تاریخ و بدون گذشته... و برای همین به چهرۀ آدمها نگاه نکن چون تورو یاد چیزی میندازن. یاد یه خاطره، یه تصویر، یه حس، مزاحمت فکری... خوب یا بد بودنش مهم نیست، بدون قضاوت.

چقدر زنده شدیم! یک لحظه توی سکوت اون شب چقدر همه چیز جور دیگه ای بود. یک آن حس کردم اتفاقاتی در جریانه! حتی هوایی که اطرافم بود، آسمون، درختا... جریان داشتن، نفس می کشیدن انگار، حرکت می کردن!

و بعد، گفت نگاه کن، اما حس کن نیستی! این تو نیستی که نگاه می کنی، فقط تصاویر هستند، همه چیز سر جاشه، درختا، هوا، صداها، اما تو نیستی، بدنت نیست! و یک لحظه حس کردم پرت شدم! پرت شدم درون اون چیزی که می دیدم! عجیب بود. جنس دیگه ای داشت. واقعیتی بود. رازی داشت...

عجب شبی بود!

این چند روزه که فرصت بود نشستم به هر زور و زحمتی بود یه چیزایی در مورد طراحی قالب و html از این ور و اونور خوندم و نتیجش شد همینی که ملاحضه می فرمایید!

خب! چجوریاس؟! قابل تحمله؟! البته کار خاصی نکردم، همون قالب پیش فرض بلاگفا رو یه دستی کشیدم به سر و روش! باری؛ از هیچی بهتره، اونم برای اولین بار! :)

 

تقریباً هشت سال می گذره. مدت زیادیه از آخرین باری که عاشق بودم. سنی ندارم، جوونم، اما هشت سال گذشته از آخرین بار! چرا؟ اصلاً چرا عاشم می شدم؟ حالا اما توی هر برخوردی، توی هر آشناییه تازه، بعد از چند گاهی می بینم که طرف انگار پر از خالیه! اونم هزار تا سوراخ صنبه تو وجودش داره که می خواد با وجود یه نفر دیگه پر کنه و دیدن همین نمی ذاره عاشق بشم! بهای دل دادن ندیدنه انگار! زیر سیبیلی رد کردن همۀ اون چیزایی که می بینی و ندید گرفتن تمام اون سوراخ صنبه های روحی! چاره چیه؟! توهم عاشقیت زدن؟! باید فاز دلدادگی گرفت انگار!

نمی گم من خالی نیستم، نمی گم من پر از انرژی ام یا هیچ خلائی ندارم. فقط یه ایراد فنی دارم، اونم اینه که متاسفانه می بینم!

کاش یکی منو ری استارت کنه!

پ.ن : عاشق شو قلب من، کاین زندگی به عشق، رنگی دگر شود! (خداییش داشتین نوآوری و شکوفاییو؟! :دی)

پ.ن 2 : البته این به معنی خراب شدن رابطه ها نیست، حتی ممکنه یه دوستیه خیلی خوب شکل بگیره، سک.س هم پیش بیاد، اما حساب عشق جداس، اینکه حاضر بشی با تمام وجود حستو رو کنی!

چرا نوشتنم نمی یاد؟! فقط حس دارم، نمی دونم چطور بریزمشون تو کلمه ها!

گاهی چقدر حرف می زنی! گاهی چقدر نچسب می شی! خیلی دوست دارم 10 سال دیگه همدیگرو ببینیم! می خوام همینطور که کنار هم هستیم، همینطور که با هم دوستیم آروم آروم 10 سال بگذره و بعد ببینم هر کدوم کجاییم!
مصمم هستم .. نمی دونی چقدر سر سختم .. خوشحالم که نمی دونی .. خوشحالم که جوونم .. خوشحالم که وقت هست ..

پ. ن : این نوشته به هیچ وجه فرافکنی یا جو زدگی ناشی از یه شکست عشقی نیست! جریان فقط یه اتفاق کاملاً درونیه .. یک تصمیم ..

آشنایی من با وبلاگستان فارسی بر می گرده به 2، 3 سال پیش. کمی طول کشید تا بلاگهای مورد علاقه ام رو پیدا کنم و بعد تر ها با اومدن گوگل ریدر و فید و فید بازی تبدیل شدم به یک معتاد به تمام عیار وبلاگی!

البته این آمد و شدها به فضای وبلاگستان کاملاً یک طرفه بود و من در اکثر مواقع صرفاً خواننده ای بوده ام سایلنت ! (البته این مورد اخیر رو می اندازم گردن گوگل ریدر عزیز که متاسفانه امکان کامنت گذاشتن نداره).

باری؛ حالا اما هوای نوشتن بد جوری افتاده به سرم. دستنوشته هایی که اغلب سرانجامشون فراموش شدن لابلای کتابها، روی یخچال (بعضاً توی یخچال!)، زیر تخت و ... بود رو تصمیم دارم منتقل کنم به خونه جدیدشون : اسپاسم!

و در آخر، عوامل گرفتار شدن من در دام اعتیاد(!) : - البته احتمالاً این عزیزان نه من رو می شناسن و نه در اکثر مواقع کامنتی از من دیدن(به علت همون خصیصه سایلنت بودن!) –

یک پزشک (که خیلی آپ تو دیت وار و دلچسب از دنیای پزشکی گرفته تا آی تی، سینما و ... رو پوشش می ده)، 35 درجه (که گاهاً در یکی دو خط، به نکته ای عمیق اشاره ای میزنه بسی ظریف!)، لولیان (لیلی نیکو نظر)، Alibi (که این روزها شدیداً در گیر نوآوری و شکوفاییست!)، سولوژن (که گاهس حس هاش کمی پیچیده میشه!)، دو در دو، For Ever Under Construction، منتقد، ناتور (که فضای نوشته هاش خیلی به دلم میشینه)، سلمان (ستارۀ سهیل بلاگستان!)،Seeking Life، از زندگی،افکار، تادانه، حقوق دان پاریسی (که این روزها کمی دیر آپدیت می کنه)، خانوم لنگ دراز (از عوامل با خطر اعتیاد بالا که با طنز دوست داشتنیش من رو یه جورایی ناک داون کرد و شاید باعث شد برای نوشتن مصمم تر بشم)، روان پریش، زن نوشت، سارا و پاییز (که چقدر زیبا دنیایی زنانه رو به تصویر می کشه)، سایه ، صفحه سیزده، عصیان (این یکی هم خطر اعتیادش بالاست!)، فالشیست (که خیلی به دلم نشسته و ایضاً تازه باهاش آشنا شدم و در حال زیر و رو کردن آرشیوشم!)، فرنگی، کتابلاگ (که من رو با کتابهایی از جنس دیگه – که همیشه به دنبالشون بودم – آشنا کرد. ممنون!)، منصفانه، یوسف علی خانی، کیبرآزاد (جادی دوست داشتنی - خوش تیپ ترین پسر وبلاگستان!)، گربه روی شیروانی داغ (کم، اما زیبا)، گوشزد، یه وجب خاک اینترنت (پژمان دشتی نژاد عزیز که الگوی پشتکار و آهسته و پیوسته رفتن و رسیدنه – گرچه این روزها با سرعت زیاد داره میره که بترکونه! – موفق باشی و سلامت)،  کاپریس (که نمی دونم این روزها کجاست و چرا بلاگش نیست و نابود شد!)، یک فتحی و دکتر مزیدی (آشنای وبلاگستان!).

پ.ن : بر حسب عادت تو نوشته هام به وفور از علامت تعجب (!) استفاده می کنم! در حال حاضر تا حد امکان خودم رو کنترل کردم. وگرنه اونفدر ها هم آدم حیرت زده ای نیستم!

مجدداً پ.ن : آیا فونتی که در حال حاضر استفاده می کنم خواناست ؟! اگر نه با فونت دیگه ای بنویسم.

بالاخره ما هم وبلاگ دار شدیم! واقعاً نمی دونم شروع اولین پست باید چطور باشه! حتی تردید دارم برای نوشتن از نثر شکسته استفاده کنم یا... .

باری؛ اینجا خواهم نوشت و به مرور شاید وجه تسمیه اسپاسم هم بر خوانندگان ٍ در حال حاضر احتمالی، روشن بشه.